Trochę rozochocony wczorajszą jazdą wybrałem się na miasto. W porównaniu z wczorajszym dniem prędkość troszkę wieksza ale i teren zupełnie odmienny. 

Pierwsza wycieczka po przerwie związanej z zabiegiem artroskopii kolana. Niestety z dyskretnej przerwy zrobiło się duże pęknięcie i mając świadomość pogorszającego się stanu zdecydowałem się na planowaną operację. To koniec historii wypadku, którego doznałem trzy lata temu. Dzisiaj pierwsza trasa w ramach rekonwalescencji, może błędem było prowadzenie jej w terenie ale w spokojnym tempie było OK :-)

Dzisiaj wiatr przesadzał i robił to bezkarnie, mówię tak bo prędkości powyżej 27 km/s to przesada :P Pomysł by uniknąć tej całej wietrznej awantury wydawał się jeden, jadę w las. Tylko ja nie lubię takiej jazdy bez celu, zwyczajnie nudzi mnie więc pomyślałem o Poddębicach. Jeszcze w tym roku ich nie odwiedziłem, nadarza się okazja żeby zobaczyć termy, Pałac Grudzińskich i wrócić przez tamtejsze nadleśnictwo. Taki był plan i przynajmniej w teorii wyglądał bardzo dobrze.
Wyjeżdżam kilka minut po jedenastej i od razu szutrem w kierunku lasu, niestety mała pomyłka kosztowała mnie jazdę miedzą ale z opresji wyszedłem cało i udaje mi się dojechać do drogi pożarowej.





Cały czas kieruje się na południe, przecinam wojewódzką i lasem podjeżdżam nad Jeziorsko, nie zatrzymując się mijam tamę i zjeżdżam ponownie w teren kieruje się na wschód. Przytrafia mi się kolejna pomyłka w nawigacji ale i tym razem wybrnąłem cało. 
Powoli zaczynam zastanawiać się nad sensem jazdy cały czas w kierunku Poddębic, które leżą na wschodzie. Wizja powrotu kiedy wiatr będzie przeciwko mnie trochę mnie niepokoiła a o powrocie pkp w tej okolicy nie ma co marzyć. Dlatego rezygnuję z dalszej jazdy i odbijam na północ, tutaj nawigacyjna wtopa nr trzy i ląduje nad jakimś grząskim terenie wzdłuż małego strumyku. Jakoś odnajduje prawidłowy ślad i dalej na północ przejeżdżając przez Rezerwat Napoleonów zaczynam myśleć o powrocie do domu. 



Z początku osłonę daję las ale kiedy wyjeżdżam to było po prostu ...... Jakby tego mało przytrafia się kolejna pomyłka i znów męczę się nad jakiś mokradłem a kiedy pokonuje tą błotnistą trasę dojeżdżam do Niewiesza. 





Jadę na mały rekonesans. Kawa i trochę odpoczynku, później już szutrem w kierunku Uniejowa a stąd przez uroczysko i miejscowość Człopki lasem do domu.  

W marcu pierwsze sto km padło na dojazdach do paczkomatów :P

Dystans w dwóch etapach, najpierw popołudniu po odbiór paczki a wieczorem na miasto. Wracając ponownie do paczkomatru.

Do Przykony po odbiór przesyłek z paczkomatu

Trasa z mapą i gpsem w poszukiwaniu schronów Armii Poznań i co prawda rok temu byłem w tej okolicy ale znalazłem zaledwie jeden obiekt więc dzisiaj trzeba dokończyć. Plany mogła zniweczyć tylko pogoda, która nijak miała się do tej z przed dwóch dni, szaro, wietrznie, bez jednego przebłysku słońca. Jeszcze tylko deszczu brakowało ale ten chyba padał w ciągu nocy, uparłem się i wyjeżdżam. Dzisiaj nieco wcześniej (przynajmniej jak na mnie) równo o dziesiątej, najpierw w kierunku Turku a dalej na północ do wojewódzkiej w kierunku Kościelca a następnie szutrem w okolice Rusocic i pierwszych schronów.

Powiem szczerze że opony niekiedy całe chowały się w podłożu tak było mokro a w dodatku cała okolica to teren po byłej odkrywce kopalni węgla. Dopiero w lesie okazało się troszkę suszej a na pocieszenie więcej błocka tego dnia nie widziałem.



W lesie zacząłem pierwsze tego dnia poszukiwania, w ruch idą urządzenia do namierzania tych niemych świadków z okresu wojny. Pierwsze trzy obiekty przyprawiły mi sporo problemów ale na szczęście wszystkie położone blisko siebie.





Do kolejnych obiektów muszę przejechać kawałek lasem na sam jego skraj. Tutaj poszukiwania są znacznie sprawniejsze





W tym położeniu kończę wyjeżdżam z lasu i asfaltem  kieruje się na północ do wiaduktu na autostradzie w Kunach, tutaj obiekt maskowanie miał nie typowe gdyż odnalazłem go na prywatnej posesji. 



Pozostają ostatnie trzy obiekty położone dalej na północ, tym razem jeden na stacji paliw, drugi trochę oddalony na wschód (obu nie zobaczyłem) a następny ukryty w gęstym lesie w sąsiedztwie cmentarza ewangelickiego. Dojazd asfaltem oraz mały spacer :P



Z tego miejsca zaczynam powrót, by nie było nudno wracając tą samą trasą, droga powrotna zamyka całość w pętle. Zaczęło się całkiem fajnie szeroką jak pas lotniska drogą pośród lasu.



Następnie na przemian szutry oraz asfalt, wreszcie wiatr w plecy i korzystne nachylenie terenu. Dojazd mnie tak wymęczył że myślałem tylko o jak najszybszym powrocie do domu, co udało się przed godzina osiemnastą ;-)

Stacja pogody wskazywała temperaturę dwadzieścia jeden stopni, nawet uwzględniając czterostopniowe przekłamanie, które zauważyłem obserwując drugi termometr, to nie codzienność. Nie można było zmarnować takiej okazji i jak tylko uporałem się z domowymi obowiązkami to wskakuję na rower z zamiarem krótkiej trasy mającej na celu sprawdzenie w jakim stopniu uległy osuszeniu drogi na terenie nadleśnictwa. W końcu kilka dni z temperaturą na plusie więc powinny być już przejezdne i mam tu na myśli brak błota, które chwilami mnie zatrzymuje. No to jedziemy, najpierw w kierunku krajowej 72 a później w las, z początku ucieszyłem się, było bardzo sucho ale po chwili teren stał się mniej przejezdny i jak to określił Skowronek nastąpiła ewakuacja do asfaltu. Kawałek krajową a następnie lokalnymi przez miejscowości Ewinów i Trzymsze nad Zbiornik Przykona.

Cały jeszcze skuty lodem i tylko przy molo widać ślady co niedzielnych morsowych kąpieli. Za długo tu nie zagościłem, zrobiłem zdjęcie szykuje się do powrotu w kierunku domu ale tak jak w wcześniej napisałem nie asfaltem tylko lasem. Na jego skraju równolegle do jezdni przebiega leśna droga, liczyłem że trochę więcej obeschła w porównaniu z tymi w głębi lasu, nie do końca była to prawda ale udało się w miarę sprawnie pokonać ten odcinek i na osiemnastą wrócić do domu.






Wracając lasem fot. Dominik

Zakupowa trasa do motoryzacyjnego oraz rowerowego